اشاره: متن حاضر نوشته امیرحسین ترکشدوز سردبیر سایت وزین احیاء است که در آن کوشیده است تا با نگاهی به نامه شهید سید علی جهان آرا به خانوده اش در سالهای مبارزه، درس هایی را برای امروز، فردا و همیشه استخراج کند: 
 
اين نامه را سال 1354 سيد علي جهان آرا در شرايطي که مخفيانه زندگي مي کرد به خانواده اش نوشت. آن روزها، طاغوت، حاکميت بلا منازع و گريز ناپذير خود را در ميهن ما با قوت به اثبات رسانده بود. سايه سنگين يأس و سرخوردگي بر بسياري مستولي بود. سازمان مجاهدين خلق که خود را نوک پيکان تکامل مي دانست از گذشته خود توبه کرده و به افول اخلاقي اسف انگيزي دچار گشته بود. نه از مجاهدين خلق با آن داعيه هاي مغرورانه و مترقي مآبانه اش خبري بود و نه از چريکهاي فدايي خلق.
"سياستمداران مخالف خوان" نيز راه صبر و انتظار، پيشه کرده بودند. در اين شرايط، سيد علي، جوان کم سن و سال خوزستاني با اراده اي پولادين آنچنان با آرامش به "گشايش حتمي آتي" ايمان داشت که تجلي آنرا در جاي جاي اين نامه مي توان ديد.
سيد علي جهان آرا دانشجوي جامعه شناسي دانشگاه تهران در اواخر سال 56 هجري شمسي در درگيري با نيروهاي رژيم ستمشاهي به اسارت گرفته شدوزير شكنجه به شهادت رسيد.
او از اعضاء اوليه گروهي بود که بعدها به منصورون مشهور شد. اين گروه که مشخصا در دهه 50 شمسي از به هم پيوستن چند محفل و با نقش آفريني مؤثر و کانوني مجاهد شهيد غلامحسين صفاتي دزفولي، شکل گرفت، در واپسين سالهاي عمر رژيم شاهنشاهي ضربه اي اساسي خورد و غالب کادرهاي اوليه اش را از دست داد (که منجر به مهاجرت برخي از نيروهاي اوليه باقيمانده به سوريه و لبنان شد). منصورون در جريان مبارزات سال 57 عمدتا در دست نيروهاي رده دوم قرار گرفت و بعدها هم مجالي براي نقش آفريني برخي از سمپاتهاي آن در سازمان مجاهدين انقلاب اوليه (يعني قبل از انشعاب آن به چپ وراست) فراهم آمد.
گر چه شايد در نظر برخي، بازخواني اين نامه براي جوانان امروز که با شرايط مبارزه با رژيم ستمشاهي مواجه نيستند بلاموضوع جلوه کند، اما در نظر ما روح نامه که توجه به خدا، اعراض از ابتذال زندگي بي آرمان و ره سپردن در مسير جهاد اکبر و اصغر است همچنان مخاطب مي طلبد و چه مخاطبي بهتر از قلوب مستعد جوانان!
"نامه" به اندازه کافي گويا است، اما ذکر نکاتي چند در باب ويژگيهاي آن خالي از لطف نيست:
1- روح مکتبي و ديني مبارزه در سطر سطر نامه جهان آرا موج مي زند. گويي او در مبارزه سياسي بر چيزي جز قرآن تکيه ندارد. به چيزي جز آنچه در آن آمده ايمان ندارد و سخني جز آنچه قرآن مي گويد، بر زبان جاري نمي سازد.
بنياد قرار دادن خدا و قرآن در شرايطي كه ادبيات روشنفکري بر غالب جريانات مبارز آنروز سيطره داشت کمتر از مجاهده اي نبود که شهيد جهان آرا در مقابل رژيم شاه صورت مي داد.
2- تعمق در مفاهيم قرآني در اين نامه، آن هم از جوان کم سن و سالي چون جهان آرا، براي جوانان امروز، درس آموز و رهگشا است.
3- در اين نامه جهان آرا به تلويح جمع بندي خود را از مبارزات گذشته و ضرورتهاي کار سياسي در آينده بيان مي دارد. در نظر وي مبارزه سياسي ضرورتا مي بايد در اتصال دائمي با قرآن باشد.
4- سيد علي جهان آرا، در اوج حاکميت تجدد مآبي و روشنفکر زدگي (حتي در گروههاي مبارز) از طليعه هاي ظهور خطي است که امام رهبر و نماد آن گشت. طليعه هاي ظهور اين خط را در اين جمله شهيد جهان آرا مي توان ديد كه: "ابتدا حکومت اسلامي را در درون خود تحقق دهيم". اين امام بود که ارزش تزکيه را در کار سياسي به تکامل رساند و سياست ورزي را گونه اي از عبادت شمرد.
5- در مقابل عمل زدگي مجاهدين خلق که از کفايت کار نظري سخن مي گفتند جهان آرا تعبيري ديگر از تأکيد بلند استاد مطهري را تکرار مي کند که ما هنوز نتوانسته ايم قرآن و راهمان را بشناسيم.
6- و بالاخره اين پيام بلند جهان آرا به همه ما است که غالب بودن حريف، فضاي سنگين مخالف و ناگزيري ها و جبرها را بهانه اي براي عمل نکردن مي سازيم. جهان آرا مي نويسد: "اين انسان است که خالق امکانات است و نه امکانات خالق انسان" 

منبع: www.ehyaa.net

کد مطلب : 15

ارسال اين مطلب به دوستان	دريافت فايل مطلب	نسخه قابل چاپ